Inter Vendetta

Omdat we op het eind van vorig seizoen wisten door te stoten tot in de halve finale van de Beker van Oost-Vlaanderen, mochten we dit jaar zowaar deelnemen aan de Beker van België. En met New Stalan Burst trokken we een reeksgenoot als tegenstander in de eerste ronde. Een reeksgenoot die we in competitie trouwens al met 3-2 wisten te verslaan. Niet dat we daaruit zo heel veel vertrouwen putten. New Stalan is immers een ploeg met een heuse bekerreputatie. En met een paar uitstekende spelers die de ploeg alleen maar vervoegen als er voor de beker wordt gespeeld. En dat was dit keer niet anders. Daarbij kwam nog dat wij eigenlijk maar met een halve ploeg naar Erpe Mere afreisden. Boubacar Pienske was – nog maar eens – op poeperkesweekend, Dédé sukkelde met zijn rug en ook Stiefke, Meus Poreus en Kasper waren onbeschikbaar. Waren wél helemaal bekerklaar: Herre, Berre, Spuiwterke (die eindelijk weer van ’t straat is en dus een deel van zijn bijnaam weer alle eer kan aandoen), Koentje G., Steve Stevens (die na een lange blessure zijn seizoensdebuut maakte), Polle, Pornopiet en ondergetekende (die wegens gebrek aan beter - of beter: wegens gebrek aan iemand tout court – zowaar in de spits moest gaan lopen). En opnieuw konden we niet probleemloos naar de aftrap toeleven. Dédé had immers niet alleen onze nieuwe, witte truitjes mee naar huis genomen, maar ook al onze ballen. En aangezien onze pocketspits niet op het appel was, was het opwarmen geblazen met een gewone veldvoetbal. Geen sinecure en dat was ook te merken aan ons matchbegin. Het stond immers 1-0 na… 15 seconden (het kunnen er gerust twee meer of minder geweest zijn). Wij vreesden met z’n allen voor de pandoering van ons leven. En zochten dus ons Heil bij de Heilige God der Futsaldutsen