Inter Vendetta

Omdat we op het eind van vorig seizoen wisten door te stoten tot in de halve finale van de Beker van Oost-Vlaanderen, mochten we dit jaar zowaar deelnemen aan de Beker van België. En met New Stalan Burst trokken we een reeksgenoot als tegenstander in de eerste ronde. Een reeksgenoot die we in competitie trouwens al met 3-2 wisten te verslaan. Niet dat we daaruit zo heel veel vertrouwen putten. New Stalan is immers een ploeg met een heuse bekerreputatie. En met een paar uitstekende spelers die de ploeg alleen maar vervoegen als er voor de beker wordt gespeeld. En dat was dit keer niet anders. Daarbij kwam nog dat wij eigenlijk maar met een halve ploeg naar Erpe Mere afreisden. Boubacar Pienske was – nog maar eens – op poeperkesweekend, Dédé sukkelde met zijn rug en ook Stiefke, Meus Poreus en Kasper waren onbeschikbaar. Waren wél helemaal bekerklaar: Herre, Berre, Spuiwterke (die eindelijk weer van ’t straat is en dus een deel van zijn bijnaam weer alle eer kan aandoen), Koentje G., Steve Stevens (die na een lange blessure zijn seizoensdebuut maakte), Polle, Pornopiet en ondergetekende (die wegens gebrek aan beter - of beter: wegens gebrek aan iemand tout court – zowaar in de spits moest gaan lopen). En opnieuw konden we niet probleemloos naar de aftrap toeleven. Dédé had immers niet alleen onze nieuwe, witte truitjes mee naar huis genomen, maar ook al onze ballen. En aangezien onze pocketspits niet op het appel was, was het opwarmen geblazen met een gewone veldvoetbal. Geen sinecure en dat was ook te merken aan ons matchbegin. Het stond immers 1-0 na… 15 seconden (het kunnen er gerust twee meer of minder geweest zijn). Wij vreesden met z’n allen voor de pandoering van ons leven. En zochten dus ons Heil bij de Heilige God der Futsaldutsen  middels een matig uitgevoerde, doch onderhoudende smeekbededans. En zie, het hielp. Inter Vendetta – in het gitzwart, als vanouds – herstelde het evenwicht en kon zelfs dreigen. En de spits die geen spits is (ikzelve dus) scoorde zelfs de gelijkmaker uit vrije trap. Mijn eerste doelpunt dit seizoen! Als dat geen twee lijntjes tekst verdient... Wat later kwamen we zelfs op voorsprong via Pornopiet, die een assist van Polle keurig afwerkte. New Stalan prikte net voor de pauze echter tegen en dus werd er gerust bij 2-2. Opnieuw moet het voor ons tijdens de rust slappe koffie geweest zijn, want wakker waren we allerminst toen de scheids de tweede helft op gang floot. Binnen de minuut kregen we weer een doelpunt tegen. 3-2. We bleven echter in onze kansen geloven en maakten het Stalan allesbehalve makkelijk. Zij hadden het meeste balbezit, wij loerden op de counter en kregen minstens even veel goede, uitgespeelde kansen. Jammer genoeg liep de Herre, die zich alweer een zeer betrouwbaar vervangend sluitstuk voor Pienske toonde, een blessure op die hem behoorlijk hinderde. Het was dus niet onlogisch dat New Stalan nog twee keer wist te scoren en plots 5-2 voorstond. We bleven voetballen, zagen de Herre ondertussen definitief uitvallen, scoorden nog één keertje tegen en gingen naar het huis met het gevoel dat we ons meer dan deftig hadden geweerd in een sportieve wedstrijd (u ziet: het kan dus), en dat we geklopt werden op onze waarde. Waarna een deel van de kern naar de Lodejo afzakte om te zien hoe er daar nog een kleiner deel van de kern de micro ter hand nam om een paar airkes mee te karaokeën. Ach, het was Nu of Nooit.