De kerstkalkoen is verteerd, de oudejaarschampagne is uitgewerkt en de eerste goede voornemens zijn intussen al lang weer verzonken in de frietketel, de chipszak of het biervat der zoete zonden. En dus mag er eindelijk weer eens aan (zaal)voetballen gedacht worden. Zo ook bij ons.
De eerste match van de terugronde was voor de Vendetta-boys meteen een heel belangrijke. We keken WD De Winter Laarne immers in de ogen, de ploeg die ons tijdens onze eerste wedstrijd ooit in 1ste provinciale helemaal zoek speelde. 7-1 werd het toen, ginder in Laarne. Nodeloos te zeggen dat we in eigen zaal dolgraag wraak ofte Vendetta wilden nemen. Wie er alleszins niet bij was om De Winter op de knieën te krijgen, was Dédé. En dat zal zo nog een tijdje blijven. Onze salsaspits staat immers een tijdje – nu ja, wat is een tijdje? – langs de kant met een schorsing. Zonde! Maar binnen drie jaar maakt hij sowieso een spectaculaire comeback! Met AVS en Sportweekend als getuigen! Door de schorsing van Dave, de blessure van Pornopiet – een verzakking van de linkerteelbal én een verbrande anus na een scène op de set van Balls on fire 3 waarin twee lucifers, drie centiliter mazout en een holbaard centraal stonden - de onbeschikbaarheid van Meuske en Polle, mocht onze enige én bijzonder dure wintertransfer meteen zijn debuut maken. Welkom Bart Piens!
Gelukkig moest Bart de klus niet op zijn eentje klaren. Ook Pienske (geen familie van. Gelukkig maar! Anders hadden we twee veel te rustige personen in de ploeg), Jayoh, Berre, Spui(w)terke, Stiefke, Kasper en Koentje G. hadden er zin in. Dat bleek al na amper 1 minuut. Een knappe actie van Stiefke voorbij drie man en het openingsdoelpunt was een feit. Wat een start! WD De Winter Laarne was duidelijk verrast door deze blitzstart en had niet meteen een antwoord in huis. Toch werd het een paar minuten later 1-1, nadat hun gevaarlijkste man iets sneller naar doel draaide dan ondergetekende (dat is heus geen kunst) en de bal voorbij Boubacar Pienske kegelde. Eén kans, één doelpunt. Van efficiëntie gesproken! We lieten het niet aan ons hart komen en gingen op zoek naar een tweede doelpunt. Dat kwam er ook, van de voet van alweer Stiefke (tenminste: dat denk ik toch). Jammer genoeg hielden we die voorsprong niet vast tot aan de koffie. Maar goed, al bij al kon de 2-2 ruststand billijk genoemd worden.
Na rust – waarin Pienske vroeg om een droge must (wegens een droge keel, veel dust en in de broek een droge wust), de lokale slagerij/brouwerij was echter gesloten - drukte Inter Vendetta het gaspedaal nog iets dieper in. We creëerden talloze kansen, maar die resulteerden jammer genoeg niet in doelpunten. En volgens een ijzeren voetbalwet is het vervolgens de tegenstander die scoort. Zo ook in het Hipso. Lang kon WD De Winter Laarne echter niet genieten van die voorsprong. Een halve minuut na de 2-3 kreeg de heer Latte de bal. Hij ging mooi voorbij zijn mannetje en trapte vanuit een behoorlijk scherpe hoek onhoudbaar binnen. De bordjes hingen weer gelijk. Destelbergen had nu bloed geroken en het drukte Laarne zo goed als helemaal weg. Bart toonde zich meteen een versterking, al stond zijn vizier nog niet helemaal op scherp. Anders was het lot van Laarne dan al lang bezegeld. Maar uiteindelijk kreeg Inter toch wat het verdiende. Ondergetekende bediende Spui(w)terke die niet aarzelde. 4-3 en Inter leek op weg naar die Verdiende Vendetta. Kansen om de voorsprong vervolgens uit te diepen, waren er genoeg. Helaas vonden we nergens een dodelijke afwerker. En dus gebeurde het onvermijdelijke. In de allerlaatste minuut van de wedstrijd trof De Winter Laarne een vierde keer raak. Een wel erg zure tegengoal, waardoor wij ons twee verdiende punten door de neus geboord zagen. Maar een leuke, spannende en sportieve wedstrijd was het wel geweest. En dat is uiteindelijk het belangrijkste. Toch?
| Commentaar |
|
