Na een voetballoos weekend wachtte ons met RMW Oudenaarde een zeer zware klus. Oudenaarde won vorig jaar de Beker van Oost-Vlaanderen en als derde in de stand doen ze momenteel nog volop mee voor de titel in 1ste provinciale. Ook het feit dat we in de heenronde in eigen huis in de vernieling werden getikt (hoewel de 2-6 eindstand dat niet echt verraadde), zorgde niet bepaald voor een boost van zelfvertrouwen waarmee we naar Oudenaarde afreisden. Gelukkig beschikten we nog eens over acht man om het Oudenaarde lastig te maken. Boubacar Pienske was terug uit blessure en ook Latte was er nog eens bij. Verder waren ook Berre, ikzelve, Koentje G., Stiefke, Pornopiet en Jenzen zich terdege bewust van hun opdracht. En die luidde: het vel van den beer (pun not intended) zo duur mogelijk verkopen.
Iets waar we jammer genoeg niet in slaagden tijdens de eerste minuten van de match. Let op: we begonnen allesbehalve slecht en dwongen zelfs enkele goede kansen af. Jammer genoeg deed Oudenaarde hetzelfde, helaas met iets meer efficiëntie. Voor we het goed en wel wisten stonden we 3-0 achter, terwijl we in het spel niet moesten onderdoen voor onze tegenstander. Gelukkig dat we dat beseften en dus vrijuit bleven voetballen. We gingen iets hoger storen, en speelden achteraan kort op de man. Oudenaarde zocht naar oplossingen, maar vond die niet meteen. Gevolg: Inter Vendetta werd nu duidelijk de betere ploeg en het versierde de beste kansen. Het mocht allemaal niet baten. Of de doelman stond pal, of het doelhout bleek spelbreker van dienst. En net op het moment dat we ons bijna bij die net niet-match wilden gaan neerleggen, viel dat doelpunt toch. Pornopiet deed waar hij goed in is: scoren, en dit keer niet bij een madam met een ring rond de vinger, maar in een doel met loshangend net. Dit doelpunt was het sein om nog meer in onszelf te gaan geloven en op zoek te gaan naar die aansluitingstreffer. Die er ook kwam, nog voor de rust zelfs. Jenzens trefzekere bui van twee weken geleden bleek geen toeval te zijn, want ook nu scoorde hij. De 3-2 ruststand zorgde vooral voor onrust op de Oudenaardse bank.
Na de rust bleef de match goed over en weer gaan. Kansen en vlotte combinaties langs beide kanten, maar oorspronkelijk zonder doelpunten. Inter was er het dichtst bij maar de deklat redde Oudenaarde van de voor Vendetta verdiende 3-3. En vervolgens ging het licht uit bij het arbitrale duo. Ze floten een fout van Jenzen die er geen was en Oudenaarde scoorde. 4-2. Een mooi doelpunt vanuit een quasi onmogelijke hoek, dat wel. Maar eentje met een wrange refereenasmaak. En die nasmaak zorgde vervolgens voor een pak frustraties langs onze kant en gemekker op de scheidsrechters. En voor we het dus goed en wel beseften, gingen Pornopiet, Berre, J.O. Nash en Jenzen op het boekje met geel. Nice. Even leken we ons nog terug in de match te kunnen knokken, tot Oudenaarde ons helemaal knock out voetbalde en nog twee keer scoorde. Dat wij daarna nog de 6-3 en zij de 7-3 maakten, was enkel belangrijk voor the men in black die het wedstrijdformulier dienden in te vullen. Een nederlaag dus voor Inter Vendetta al was iedereen het er over eens dat we een goede match speelden. Ook de aftermatch mocht er trouwens (traditiegetrouw) weer zijn. Opwarmen deden we met een pint én cola op kosten van toekomstige trouwers Stiefke en Griet (Een feesje! Een feesje! Een feesje!) waarna we nog naar den bocht gingen om daar tenslotte finaal uit te gaan. En u?
| Commentaar |
|
